زمینه و اهداف: بیماری پمفیگوس یک بیماری تاولی داخل اپیدرمی خودایمن است که در صورت عدم درمان می تواند کشنده باشد. واکنش اتوآنتی بادی ها علیه دسموزوم ها مکانیسم پاتوژنیک شناخته شده ای است که پوست و غشاهای مخاطی را درگیر می کند. اقوام درجه اول مبتلایان به پمفیگوس ولگاریس، احتمال بیشتری برای بروز آنتی بادی های در گردش خون پمفیگوس ولگاریس نسبت به افراد عادی دارند.مواد و روش ها: از تعداد 70 بیمار مبتلا به پمفیگوس ولگاریس مراجعه کننده به درمانگاه پوست و یک نفر از فامیل درجه اول به ازای هر بیمار، آزمایش ایمونوفلورسانس غیرمستقیم جهت بررسی تیتر آنتی بادی پمفیگوس ولگاریس به عمل آمد. از 70 بیمار پوستی مراجعه کننده به درمانگاه پوست، با تشخیص هایی غیر از پمفیگوس ولگاریس و بدون سابقه فامیلی بیماری فوق، به عنوان گروه شاهد، تست مذکور انجام گرفت. نتایج بدست آمده از بیماران و بستگان درجه اول آنان با نتایج بدست آمده از گروه شاهد مورد مقایسه قرار گرفت.یافته ها: میانگین سن بیماران 41.14±12.57 سال، میانگین سن اقوام درجه اول بیماران و افراد گروه کنترل به ترتیب 39.04±15.43 و 36.61±13.51 سال بود. %57.14 بیماران زن و %42.86 مرد بود ولی رابطه معنی داری بین جنسیت بیماران و شیوع بیماری دیده نشد (P=0.23). تست ایمونوفلورسانس غیر مستقیم در %94.29 از بیماران و %11.43 بستگان درجه اول بیماران مثبت گزارش گردید که در مقایسه با گروه کنترل رابطه معنی داری دیده شد.نتیجه گیری: آنتی بادی های در گردش خون پمفیگوس ولگاریس در اقوام درجه اول بیماران، بیشتر از افراد عادی است.

زمینه و هدف: مطالعات اپیدمیولوژیک ارتباط مثبتی بین فریتین سرم با برخی عوامل مقاومت به انسولین و افزایش خطر ابتلا دیابت نوع 2 را گزارش کرده اند. بنابراین این امکان وجود دارد که میزان آهن رژیم غذایی بتواند بر خطر بروز دیابت تاثیر بگذارد. این مطالعه با هدف بررسی وضعیت دریافت میزان آهن خوراکی در افراد فامیل درجه یک بیماران دیابتی نوع 2 انجام گرفته است.روش بررسی: در این مطالعه توصیفی 210 نفر از افراد فامیل درجه یک بیماران دیابتی نوع 2 بر مبنای نتایج تست تحمل گلوکز خوراکی به دو دسته افراد با تست تحمل گلوکز مختل و سالم تقسیم  شدند. پس از تکمیل پرسش نامه مصرف سه روزه غذایی، میزان دریافت انرژی روزانه، گوشت، مرغ، ماهی، منیزیم، آهن، روی و کروم در هر دو گروه محاسبه و با روش آماری t-test مورد مقایسه قرار گرفت.یافته ها: دو گروه با تست تحمل گلوکز مختل و سالم از نظر نمایه ی توده ی بدن و سن تفاوت معنی داری نداشتند. میانگین دریافت آهن خوراکی در گروه مختل به طور معنی داری (0.015=P) بیشتر بود، ولی در دریافت سایر مواد مغذی تفاوتی بین دو گروه مشاهده نشد.نتیجه گیری: علی رغم این که عوامل مختلفی می توانند در بروز دیابت نقش داشته باشند در این مطالعه بیشتر بودن میزان آهن دریافتی در گروه با تست تحمل گلوکز خوراکی مختل نسبت به گروه سالم نشان دهنده رابطه احتمالی بین دریافت بالای آهن با افزایش خطر ابتلا به دیابت نوع 2 می باشد.

مقدمه: دیابت بیماری مزمنی است که به دلیل کمبود یا کاهش عملکرد انسولین موجب افزایش سطح گلوکز خون و اختلالات متابولیسمی بدن می شود. به نظر می رسد که سیلی مارین یا عصاره تام بذر گیاه Silibum marianum L. به عنوان احیا کننده رادیکال های آزاد می تواند در کاهش مقاومت سلول های بدن نسبت به انسولین و سطح لیپیدهای خون موثر باشد.هدف: این مطالعه به منظور بررسی اثر سیلی مارین بر میزان مقاومت به انسولین و سطح لیپیدهای خون در فامیل درجه یک بیماران دیابتی نوع 2 طراحی و اجرا شده است.روش بررسی: مطالعه به روش کارآزمایی بالینی تصادفی بر روی 60 نفر از افراد سالم باBMI  بالاتر از 25 و فامیل درجه یک بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 انجام شد. داوطلبان به صورت تصادفی در دو گروه 30 نفری تقسیم و به یک گروه روزانه دو کپسول سیلی مارین 140 میلی گرمی و گروه دیگر به طور مشابه دارونما به مدت 12 هفته تجویز شد. از داوطلبان در شروع و بعد از 12 هفته آزمایش ها شامل اندازه گیری سطح انسولین، گلوکز، هموگلوبین گلیکوزیله، کلسترول، تری گلیسیرید، LDL، HDL خون در حالت ناشتا و سطح گلوکز خون دو ساعته انجام شد.نتایج: نتایج نشان داد که سطح لیپید و گلوکز خون بین دو گروه قبل از شروع در مقایسه با پایان مطالعه تفاوت معنی داری ندارد. سطح انسولین و میزان مقاومت به انسولین در خون در گروه دریافت کننده دارو در مقایسه با گروه دارونما و در مقایسه با شروع مطالعه کاهش معنی داری داشت.نتیجه گیری: تجویز سیلی مارین به داوطلبان فامیل درجه یک بیماران دیابتی نوع 2 موجب کاهش سطح انسولین و میزان مقاومت به انسولین در خون شد.

زمینه و هدف: با توجه به نقش رژیم غذایی و عادات غلط تغذیه ای در افزایش خطر بروز دیابت نوع II و شناخته شدن زمینه ژنتیکی در افراد بالای 35 سال به عنوان یک عامل خطر برای آن، این مطالعه با هدف تعیین وضعیت مصرف درشت مغذی ها و فیبر در الگوی غذایی فامیل درجه یک بیماران دیابتی نوع II به انجام رسیده است. روش مطالعه: 210 نفر از افراد فامیل درجه یک بیماران دیابتی نوع II، بر مبنای نتایج ( OGTT (Oral glucose tolerance test، به دو دسته مختل ( دیابتی+(Impaired glucose tolerance (IGT، نفر و سالم 154 نفر تقسیم بندی گردیدند. سپس پرسشنامه مصرف سه روزه غذایی از این دو گروه دریافت و میزان انرژی، کربوهیدراتهای کمپلکس و تصفیه شده، چربیهای اشباع و غیر اشباع، پروتئین و فیبر غذایی به صورت روزانه تا سه روز محاسبه و نتایج مورد مقایسه قرار گرفتند. نتایج: میانگین سن و نمایه توده بدنی (BMI) در دو گروه مختل و سالم به ترتیب 2/5 ±9/48 و 7/6± 6/43 سال و 7/0± 3/29 و 8/0 ±7/28 کیلوگرم بر متر مربع بود. میانگین انرژی همچنین درصد کربو هیدرات، پروتئین، چربی و فیبر دریافتی در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت. میزان مصرف روغن مایع در گروه مختل کمتر از گروه سالم بود (01/0>p). نتیجه گیری: با وجودی که میزان دریافت درشت مغذی ها، انرژی و فیبر در دو گروه متفاوت نبوده و دو گروه نیز از نظر BMI همخوانی دارند، احتمالاً رژیم غذایی با تأثیر بر روی وزن می تواند در بروز دیابت مؤثر باشد. با توجه به نتایج مطالعه، انجام یک مطالعه همگروهی جهت دستیابی به نتایج دقیق تر پیشنهاد می شود.

زمینه و اهداف: قطر مو را می توان به عنوان فاکتور اصلی جهت ارزیابی توده مو بکار برد، بطوری که قطر مو را فاکتور دقیق تری از شمارش موها جهت ارزیابی توده مو می دانند. بر حسب سن، جنس افراد، تیپ پوست، تیپ ریزش مو و رشد موها پس از درمان، قطر موها متفاوت می باشد.هدف از مطالعه بررسی قطر موهای سر بیماران مبتلا به ریزش مو قبل و پس از درمان و بررسی قطر موهای فامیل درجه یک این افراد می باشد.مواد و روش ها: طی یک مطالعه توصیفی - تحلیلی 240 نفر مراجعه کننده به درمانگاه پوست بیمارستان سینا و کلینیک های تخصصی درماتولوژی به علت ریزش مو و گروه کنترل بدون ریزش مو در فاصله سال های 88 تا 89 بعد از کسب معیارهای ورود مورد بررسی قرار گرفتند. نمونه موی سر از مناطق مختلف پوست سر با روش Hair Pull تهیه و قطر آن با میکرومتر دیجیتالی با دقت یک میکرومتر اندازه گیری شد. سپس یافته های حاصل ارزیابی شدند.یافته ها: تفاوت بارزی بین گروه های مختلف از نظر میانگین سنی مشاهده نشد. قطر مو در حالت بعد از درمان نسبت به قبل (P=0.027)، گروه شاهد نسبت به دیگر گروه ها (P>0.001) و در زنان نسبت به مردان (P=0.01)، در رنگ موی قهوه ای روشن نسبت به قهوه ای تیره (P=0.04) بیشتر بود. ضخامت قطر مو بعد از درمان در هر گروه (مردان (P<0.001) و زنان (P=0.027)) افزایش داشته که این افزایش در مردان بیشتر از زنان بود (P<0.001). میانگین قطر مو در قسمت فرونتال کمتر از بقیه مناطق پوست سر بود (P=0.03). میانگین قطر موی فامیل درجه یک بیماران با ریزش مو، بیشتر از آنان بود.نتیجه گیری: در مطالعه حاضر مشاهده گردید که بر حسب جنس افراد، تیپ پوست و رشد موها پس از درمان، قطر موها متفاوت می باشد. با این حال بر حسب سن تفاوتی وجود نداشت.

مقدمه: شواهد موجود حاکی از آن است که تجربه های پراسترس ممکن است در شروع و نیز تشدید دیابت نوع 2 یا 1 نقش داشته باشد. هدف از این مطالعه بررسی رابطه تعداد حوادث استرس زا در شیوع اختلال های متابولیسم قند بود و با توجه به نقش برجسته عوامل ژنتیک در شیوع دیابت، گروه هدف، فامیل درجه اول مبتلایان به دیابت انتخاب شدند. مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی افراد فامیل درجه اول مبتلایان به دیابت نوع 2 در گروه سنی 35 تا 55 سال بدون سابقه دیابت وارد مطالعه شده، در آن ها پرسشنامه حوادث استرس زا، فعالیت بدنی و خصوصیات فردی پر شد. دور کمر و باسن اندازه گیری و آزمون تحمل گلوکز انجام شد و سپس تعداد استرس ها در سه گروه طبیعی، دچار IGT و دیابت مقایسه شدند. یافته ها: از 477 فردی که وارد مطالعه شدند. 288 نفر طبیعی، 146 نفر دچار IGT و 43 نفر دیابتی بودند. متوسط تعداد استرس ها در گروه طبیعی، دچار IGT و دیابت به ترتیب (P=0.016)-3.91-3.55-3.15 بوده و در افرادی که هیچ استرسی را متحمل نشده بودند شیوع اختلال های متابولیسم قند 26.8% و در افراد استرس دار 41.5% بود (P=0.03) و شیوع دیابت در افراد با بیش از 8 استرس 33.3% و در افراد با کمتر از 8 استرس 11.9% بود (P=0.005). نتیجه گیری: با توجه به نقش احتمالی استرس ها در ایجاد دیابت، پیشنهاد می شود با انجام مطالعه های آینده نگر، رابطه استرس با دیابت و نقش آموزش های برخورد صحیح با استرس، در پیشگیری از دیابت به ویژه در گروه های پرخطر، به طور دقیق تری مورد بررسی قرار گیرد. 

مقدمه: از سال 1365 لغایت 1385، به مدت 20 سال، نزدیک به 2010 مورد پیوند کلیه (عمدتا از دهندگان غیرفامیل) در مرکز هاشمی نژاد انجام شده است. بعد از انجام عمل پیوند کلیه، به خاطر دریافت داروهای ایمونوساپرسیو، عوارضی از قبیل افزایش ریسک عفونت های باکتریال، ویرال و قارچی و همچنین بدخیمی های گوناگون، در بیماران گزارش گردیده است. با گذشت نزدیک به 20 سال از اعمال جراحی پیوند در ایران، گزارشات متعددی از موارد بدخیمی بدست آمده است. معرفی بیمار: بیمار خانم 18 ساله ای است که برای مدت 6 ماه، تحت همودیالیز نگهدارنده (Hemodialysis=HD) درمان می شد و در دی ماه 1382، از دهنده فامیل پدر، بیمار پیوند کلیه (Transplantation=Tx) شده است. بیماری اولیه او، نفروپاتی ناشی از رفلاکس بود که در طول ماه اول بستری، کلیه پیوندی به صورت حاد پس زده شد و تحت درمان با آنتی بادی ضد لنفوسیتی قرار گرفت. 2 ماه پس از عمل پیوند، با درمان 3 گانه سیکلوسپورین به مقدار 150 میلی گرم روزانه، مایکوفنولات موفتیل با دوز 1 گرم روزانه و پردنیزولون به میزان 7.5 میلی گرم، با کلیه پیوندی طبیعی مرخص گردید. بیمار با فاصله کوتاهی، با تب، پرمویی شدید بدن و ضعف شدید اندام های تحتانی مراجعه کرد که احتمال مسمومیت با سیکلوسپورین و عفونت cytomegalovirus) CMV) مطرح می شد. کاهش دوز سیکلوسپورین و درمان با gancyclovir تزریقی و خوراکی انجام شد. پس از گذشت 5 ماه از پیوند، بیمار دچار تشدید ضعف پاها، بدون علایم نورولوژیک شد و بعد از بروز دو حمله تشنج، در حضور کار کلیه پیوندی طبیعی، سی تی اسکن انجام شد، که در آن ضایعات فضاگیر در اندازه های متفاوت در مغز گزارش شد. آبسه مغزی عفونت Toxoplasmosis و بدخیمی های نورولوژیک برای بیمار مطرح گردید. بیمار تحت درمان کامل آنتی بیوتیکی قرار گرفت و ضمن انجام روشهای تشخیصی مربوطه نظیر اسکن مغزی و آزمایشهای سرولوژیک، 2 هفته پس از بستری مجدد فوت کرد. میکرواتوپسی بعد از مرگ، glioblastoma در مغز را گزارش کرد. نتیجه گیری: با توجه به یافته های سی تی اسکن و بیوپسی مغز، می توان نتیجه گرفت که بایستی در این گونه بیماران، در صورت بروز ضعف عمومی و پیشرونده اندام ها، سایر تشخیص های افتراقی دیگر غیر از مسمومیت دارویی و یا پدیده های عفونی مدنظر باشد. همچنین با توجه به عدم شیوع و غیرمعمول بودن و سیر کوتاه بروز گلیوبلاستوما، احتمال وجود تومور قبلی که با ایمونوساپرسیو بروز کرده، در این بیمار مطرح می شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

AbstractHeavy metals are among the most suitable indicators for assessing pollution in soil and water resources due to their long-term persistence in the environment and toxic characteristics, which often pose significant challenges. The aim of this study was to investigate heavy metal contamination in soil across forest, rangeland, agricultural, and residential land uses in the Vaz watershed. For this purpose, 47 soil samples from all land uses and one riverbed sediment sample from the watershed outlet were collected. After drying, the samples were sieved through a 63-micron mesh and transferred to a laboratory for elemental concentration analysis using ICP-MS. The concentrations of chromium (Cr), manganese (Mn), iron (Fe), nickel (Ni), copper (Cu), zinc (Zn), arsenic (As), cadmium (Cd), mercury (Hg), and lead (Pb) were analyzed. Contamination indices—including the contamination factor (CF), degree of contamination (Cd), modified degree of contamination (mCd), geo-accumulation index (Igeo), enrichment factor (EF), and ecological risk index (ERI)—were applied to evaluate sediment quality across different land uses. Results indicated that urban (residential) land use exhibited the highest values for both the contamination factor (CF) and geo-accumulation index (Igeo), followed by agricultural, forest, and rangeland land uses, respectively. Based on the degree of contamination (Cd), rangeland showed very low contamination, forest and agricultural land uses had moderate contamination, and residential land use displayed high contamination. However, the modified degree of contamination (mCd) revealed very low contamination levels for forest, rangeland, and agricultural land uses, and low contamination for residential areas.

در مطالعات گلخانه ای تنش شوری لازم است محیط کشت علاوه بر داشتن ثبات هدایت الکتریکی، از نظر اقتصادی نیز مقرون به صرفه باشد تا در غربالگری ژرم پلاسم بتوان از آن ها استفاده کرد. از طرفی با وجود مکانیزم های مشترک بین تنش هایی مثل خشکی و شوری، می توان از ژرم پلاسم متحمل به خشکی برای تولید ارقام متحمل به این تنش ها استفاده کرد. لذا دو آزمایش به صورت مجزا طراحی شد. آزمایش اول به صورت فاکتوریل با سه فاکتور در قالب طرح کاملاً تصادفی با چهار تکرار اجرا شد. فاکتور اول شامل 1) خاک لومی 2) پرلیت با محلول هوگلند، 3) آبکشت با هوگلند بود. فاکتور دوم تیمار شاهد (آب نرمال منطقه) و سطح شوری 16 دسی زیمنس بر متر، و فاکتور سوم شامل دو ژنوتیپ حساس و متحمل به شوری چغندرقند بود. در آزمایش دوم، تعداد 17 ژنوتیپ در بستر پرلیت با محلول هوگلند درشرایط شاهد و شور به ترتیب با هدایت الکتریکی یک و 16 دسی زیمنس بر متر با چهار تکرار مورد آزمون قرار گرفت. در شرایط تنش شوری، مقدار عملکرد گیاه در بستر خاک کمتر از پرلیت و آبکشت بود زیرا خاک در اثر تنش شوری حدود شش برابر و پرلیت حدود دو برابر نسبت به شرایط شاهد، شور شدند. بیشترین مقدار عملکرد به مقدار 3.31 گرم در بوته از محیط آبکشت بدست آمد اما در شرایط شور این تیمار با پرلیت در گروه مشترک قرار گرفت. در آزمایش دوم، بر همکنش شوری در ژنوتیپ بر اکثر صفات کمی و کیفی معنی دار بود. در مجموع ژنوتیپ های HSF-91018، HSF-91040، HSF-92870، HSF-92881 و HSF-92884 بر اساس کلیه صفات و شاخص تحمل به تنش، به عنوان منابع ژنتیکی متحمل به شوری شناسایی شدند